     
|
Sportieve acties Internationaal lag Nike als marktleider het eerst onder vuur. Tijdens het eerste actiejaar van de Schone Kleren Campagne was Nike al meteen aanwezig op een studiedag, samen met E5 Mode en de Kledingfederatie (die nu Créamoda heet). Terloops even opmerken dat die ‘confrontaties’ met bedrijven in de loop van de Schone Kleren Campagne een constante zijn. De idee erachter is dat bedrijven zich – letterlijk en figuurlijk- verantwoorden, wat ze tot enkele jaren geleden totaal niet gewoon waren. De Fair P(l)ay-campagne van 11.11.11. met voettekeningen, workshops in jeugdgroepen en scholen en ten slotte de jongerenactiedag in Brugge, stond helemaal in het teken van de sportmerken en hun arbeidspraktijken. Het jaar van de EURO2000 was niet alleen voor voetballiefhebbers een topjaar, ook voor Schone Kleren-actievoerders. Enerzijds waren er de activiteiten gericht t.a.v. het organiserend comité van de EURO2000 met een inernationale media-actie naar aanleiding van de trekking van de wedstrijden en een minivoetbaltoernooi ‘onrecht scoort slecht’ in Antwerpen waar 48 ploegen aan deelnamen en die eindigde met een BV-match. Anderzijds waren er de activiteiten in het kader van Worldshake die gericht waren op adidas en de klemtoon legde op een leefbaar loon. 35000 supporters lieten zich fotograferen met een supportersvignet. En nadat adidas de uitnodiging had afgewezen om deel te nemen aan de slothappening in Mechelen, werden de foto’s overhandigd aan adidas in Duitsland. Sport is een laagdrempelige vorm van sensibiliseren. Bijgevolg werd in 2001 opnieuw een sportdag ‘onrecht scoort slecht’ georganiseerd met als slotstuk een stratenloop die vertrok aan het stadhuis van Leuven. Schone Kleren Campagne liep zich letterlijk in de kijker. In 2002 stonden adidas en Nike opnieuw onder druk na een onderzoek in enkele van hun fabrieken in Indonesië. Daaruit bleek weliswaar verbetering maar blijft er nog veel werk aan de winkel. Met een delegatie overhandigden we n.a.v. de internationale persactie bij het onthullen van dit onderzoeksrapport ‘we zijn geen machines’ aan de directie van het Nike-distributiecentrum in Laakdal. Enkele maanden later trokken enkele jongeren die deelnamen aan het Shaktizomerkamp opnieuw naar Nike om te vragen welke maatregelen er ondertussen genomen waren. Honderden organisaties in 35 landen hebben in 2004 n.a.v. de Olympische Spelen van Athene deelgenomen aan de ‘Fair Play! Fair Pay? Olympische campagne voor arbeidsrechten’, gecoördineerd door Clean Clothes Campaign, oxfam en Global Unions. De talrijke vormingsactiviteiten en acties leverden een half miljoen handtekeningen op en uitgebreide mediabelangstelling. Wellicht was dit de grootste campagne voor arbeidsrechten in de (sport)kledingsector ooit. Er werd actie gevoerd t.a.v. de zogenaamde ‘B’-merken: Puma, Asics, Mizuno, Umbro, Lotto, Kappa, Fila. Hoewel ze niet rechtstreeks onder druk stonden, reageerden de ‘A’-merken (Nike, Reebok, adidas) toch. De campagne heeft aangetoond dat de arbeidspraktijken van grote en kleine sportmerken dikwijls niet beantwoorden aan wat in hun gedragscodes geschreven staat. Het is noodzakelijk om de arbeidspraktijken en het aankoopbeleid doorheen de hele productieketen te integreren. Na de A-sportmerken erkennen nu ook de B-merken stilaan hun verantwoordelijkheid. Een grote stap vooruit is dat er een begin gemaakt werd met een aanpak voor de hele sector.
In de voorbije jaren betroffen ook verschillende solidariteitsoproepen bedrijven die voor Nike, reebok en adidas produceren. |